Pedagog jest szkolnym specjalistą od spraw wychowania i profilaktyki.

Głównym celem jego pracy jest dbanie o to by proces wychowania i przeciwdziałania zagrożeniom prawidłowego rozwoju dzieci i młodzieży przebiegał prawidłowo. Nie jest rzecznikiem żadnej ze stron połeczności szkolnej: uczniów, nauczycieli, rodziców. Zadaniem pedagoga jest współpraca z uczniami, nauczycielami i rodzicami w procesie wychowania.

Z perspektywy ucznia, w czym może pomóc? Zaaklimatyzować się w nowym środowisku: grupie klasowej, szkole. Prowadzi zajęcia integracyjne (wyjazdowe lub na miejscu w szkole), które mogą stanowić istotny element w procesie pozytywnej adaptacji do nowej rzeczywistości szkolnej. Może też pomóc w rozwiązywaniu trudności szkolnych: kłopotów z nauką, konfliktów z rówieśnikami i nauczycielami i innych sytuacji kryzysowych (gdy wydaje się, że nie ma z nich wyjścia).

Pedagog szkolny, jako życzliwy Dorosły, jest osobą z którą zawsze uczeń/uczennica może porozmawiać, uzyskać wsparcie, zrozumienie dla swoich problemów, poradę, dalszą konsultację (jeżeli jej potrzebuje).

Dla rodziców pedagog może być pomocny: w rozpoznawaniu indywidualnych potrzeb ich dziecka, przyczyn niepowodzeń szkolnych oraz w określaniu form i sposobów udzielania pomocy dziecku i rodzinie.

Realizując powyższe zadania pedagog współpracuje z wychowawcą, nauczycielami uczącymi, dyrekcją szkoły, placówkami wsparcia: psychologiczno-pedagogicznego (poradniami, ośrodkami), społecznego (MOPS, punkty konsultacyjne, sąd rodzinny i inne).

Jakie dziecko jest gotowe by pójść do szkoły (PDF)?

Jak radzić sobie z emocjami (PDF)?

Dysleksja (PDF)

Klasy IV - VI: mgr Maria Pawłowska

Klasy I - III: mgr Magdalena Szczepańska

KONWENCJA PRAW DZIECKA

Konwencja o prawach dziecka została jednomyślnie przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych 20 listopada 1989 roku, a po jej podpisaniu przez 20 państw weszła w życie w dniu 2 września 1990 roku. Konwencja jak dotychczas została ratyfikowana przez 192 państwa świata. Polska podpisała Konwencję o prawach dziecka 26 stycznia 1990 roku.

Konwencja składa się z preambuły i 54 artykułów. Katalog sformułowano kierując się następującymi zasadami:

• dobra dziecka,
• równości (wszystkie dzieci są równe wobec prawa bez względu na pochodzenie, płeć, narodowość, itd.),
• poszanowania praw i odpowiedzialności obojga rodziców (państwo respektuje autonomię rodziny i ingeruje tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach według określonych procedur),
• pomocy państwa (państwo zobowiązane jest do podejmowania wszelkich działań ustawodawczo-administracyjnych dla realizacji praw uznanych w konwencji).

• dziecko jest samodzielnym podmiotem, ale ze względu na swoją niedojrzałość psychiczną i fizyczną wymaga szczególnej opieki i ochrony prawnej,
• dziecko jako istota ludzka wymaga poszanowania jego tożsamości, godności i prywatności,
• rodzina jest najlepszym środowiskiem wychowania dziecka,
• państwo ma wspierać rodzinę, a nie wyręczać ją w jej funkcjach.

Katalog praw i wolności obejmuje prawa cywilne, socjalne, kulturalne, polityczne i z założenia w niewielkim zakresie uwzględnia prawa ekonomiczne (dziecko winno się uczyć, a nie pracować). W skład tego wchodzą:
Prawa i wolności osobiste

• prawo do życia i rozwoju,
• prawo do tożsamości (nazwisko, imię, obywatelstwo, wiedza o własnym pochodzeniu),
• prawo do wolności, godności, szacunku, nietykalności osobistej,
• prawo do swobody myśli, sumienia i wyznania,
• prawo do wyrażania własnych poglądów i występowania w sprawach dziecka dotyczących, w postępowaniu administracyjnym i sądowym,
• prawo do wychowywania w rodzinie i kontaktów z rodzicami w przypadku rozłączenia z nimi,
• prawo do wolności od przemocy fizycznej lub psychicznej,
• prawo nie rekrutowania do wojska poniżej 15 roku życia.

• prawo do odpowiedniego standardu życia,
• prawo do ochrony zdrowia,
• prawo do zabezpieczenia socjalnego,
• prawo do wypoczynku i czasu wolnego.

• prawo do nauki (bezpłatnej i obowiązkowej w zakresie szkoły podstawowej),
• prawo do korzystania z dóbr kultury,
• prawo do informacji,
• prawo do znajomości swoich praw.

• prawo stowarzyszania się i zgromadzeń w celach pokojowych.

Źródło: Elżbieta Czyż, Robert Macieja, Moje prawa, Komitet Ochrony Praw Dziecka, Warszawa 1994.

BIBLIOGRAFIA:
1.    Tekst Konwencji o prawach dziecka opublikowany w Dz.U. z 1991 r., nr 120, poz. 526 wraz z załącznikiem zawierającym zastrzeżenia i deklaracje strony polskiej
2.    Jolanta Szymańczak: Uwagi o realizacji konwencji przez Rzeczpospolitą Polską - obszerny artykuł na temat historii ochrony praw dziecka, Konwencji oraz jej realizacji przez Polskę, umieszczony na stronach Sejmu
3.    pl.wikipedia.org